مستند «من اول کنایول هستم» شامل تصاویری از بزرگ‌ترین پرش‌های اول کنایول، از جمله پرش‌های سرنوشت‌ساز او در دره اسنیک ریور و سزارس پالاس است. این فیلم همچنین مسیر صعود کنایول از یک یاغی در شهر کوچک بوت در ایالت مونتانا به یک نماد فرهنگی را به تصویر می‌کشد؛ ابرستاره‌ای که موفقیتش بر پایه‌های اعصاب پولادین و توانایی بلند شدن و تکرار دوباره کارها، بدون توجه به شدت سقوطش، بنا شده بود. او طوری زندگی کرد که انگار هر روز آخرین روز زندگی‌اش است، که این امر منجر به یک زندگی پرفراز و نشیب و پر از بدلکاری‌هایی شد که هیچ انسانی حتی خوابش را هم نمی‌دید؛ زندگی‌ای شامل موفقیت‌های چشمگیر، غرور بی‌جا، اشتباهات خودخواهانه و در نهایت رستگاری. این مستند مصاحبه‌های اختصاصی و جدید را با تصاویر آرشیوی از این شخصیت بزرگ‌تر از زندگی ترکیب می‌کند تا داستان باورنکردنی کنایول را روایت کند. از جمله چهره‌های حاضر در این مستند می‌توان به متیو مک‌کانهی، کید راک، میشل رودریگز، گای فیری، رابی مدیسون و اعضای خانواده او از جمله پسرانش کلی و رابی، و همسران سابقش لیندا کنایول و کریستال کندی کنایول اشاره کرد.

یک داستان اسطوره‌ای موتورسواری درباره پدر و پسر؛ این داستان مانوئل گالووی است که به «پادشاه کالی» نیز معروف است، رئیس یک باشگاه موتورسواری که اعضای آن همگی مردان آفریقایی‌تبار آمریکایی هستند؛ افرادی که اغلب شغل‌های اداری دارند و شب‌ها و آخر هفته‌ها کت و شلوار خود را با لباس‌های چرمی و کلاه‌کاسکت موتورسواری عوض می‌کنند.

پیش از «بد برینز»، «سکس پیستولز» یا حتی «رامونز»، گروه «دث» وجود داشت. این گروه که در اوایل دهه ۷۰ توسط سه برادر نوجوان اهل دیترویت تشکیل شد، به عنوان اولین گروه پانک سیاه‌پوست شناخته می‌شود و برادران هکنی یعنی دیوید، بابی و دنیس، اکنون پیشگامان این سبک محسوب می‌شوند. اما تا همین اواخر، یعنی زمانی که یک نوار دموی خاک‌گرفته متعلق به سال ۱۹۷۴ پس از نزدیک به ۳۰ سال از اوج فعالیت گروه، از اتاق زیرشیروانی بابی پیدا شد، کسی خارج از گروه کوچکی از علاقه‌مندان پانک حتی نام آن‌ها را هم نشنیده بود.

یک تعمیرکار شلخته کابل به بازرس بهداشت یک شهر بزرگ تبدیل می‌شود و ماموریت می‌یابد تا منشا یک اپیدمی مسمومیت غذایی را کشف کند.